Als ik een vorig leven heb gehad was dat beslist in Afrika. Ik raak ontroerd door de kleuren, de motieven, de muziek. De andere kant van het slechte nieuws van honger en oorlogen.
Vandaag wordt een man uit Afrika de eerste zwarte president van Amerika. Ik hoop dat hij mijn hoop waarmaakt.
Twee natuurmonumentjes zijn de afgelopen weken toegevoegd aan mijn oeuvre. Er blijft iets etnisch inzitten, iets met handschriften en mystiek. "Licht en liefde" zegt Lianna als ze mailt. In plaats van groetjes, dikke doei of andere gemeenplaatsen. Ik vind het wel mooi...
In de Volkskrant van zaterdag stond een mooi artikel over meditatie. Dat heb ik in het verre verleden jarenlang gedaan. Tweemaal per dag 20 minuten en dat echt heel trouw. Waarom ik gestopt ben? Zelf heb ik lang gezegd dat ik er te meegaand van werd. Te weinig assertief waar het nodig was. Ik denk nu dat me dat door iemand is ingefluisterd. En dat meditatie inderdaad voor mij nog steeds een soort levensbehoefte is. Ik ga er alleen niet meer voor zitten op een matje met mijn ogen dicht. Een mantra herhalend dat niemand mag weten (nee, na 30 jaar nog nooit aan iemand verteld...). Ik sjouw nu een schildersezel naar de keuken en ben 4 uur lang van de wereld. Denk niet aan eten of drinken of werk of wat dan ook. Rust en concentratie. En daarna kan ik overal weer tegen!
Ja, licht en liefde. Waarom ook niet.
Na 20 jaar heeft mijn geliefde zijn baard afgeschoren. Het was een week voor het einde van onze vakantie toen ik, lopend langs de washokken, ineens moest ontdekken dat onder de scheerschuimgrijns het één en ander was verdwenen. Het duurde een paar dagen voordat ik de zaak wat objectiever kon bekijken en moest vaststellen dat ik een jongere echtgenoot had gekregen. Met baard kan nu alleen nog van een plaatje. Ik had zin om een brutaal portret te maken.
We did it! We mogen ons nu Mont-Ventoux-finisher noemen!
We hadden zomaar, omdat het fietsen lekker ging in Frankrijk, zin om eens een echte col te doen. Voor mij de tweede van mijn leven! (Want we oefenen eerst even op de Col d' Aubisque.) Hoezo pijn in mijn gewrichten? Met fietsen nergens last van. Nou is de Mont Ventoux misschien wat hoog gegrepen, om precies te zijn 1900 meter en nog wat. Maar als je in Nederland 60 kilometer tegen de wind in kunt fietsen kun je in Frankijk best 3 uur een berg op. Dat werd 3 uur en 3 kwartier, maar je moet je aanpassen aan je leeftijd. Wouw! Wat een overwinning! En wat een leuke reacties van allemaal medegekken op die berg. Weet wel: iedereen reed ons voorbij! Maar als ze dan met een bloedgang weer naar beneden kwamen terwijl wij nog zwetend klommen altijd een bemoedigend woord: Courage! En 1 kilometer onder de finish: Vous y êtes, bravo! Juichend kwam ik boven. Wat weer leidde tot applaus van allerlei toeristen die per auto ons gepasseerd waren. Het uitzicht is adembenemend mooi, de zon schijnt vandaag. Dit is een moment waarop je je echt gelukkig voelt. Top!